Bruteren

Bruteren is terugrekenen van netto naar bruto. Beloof je een medewerker 1.000 euro netto, dan moet je uitzoeken welk brutobedrag daarbij hoort, want loonheffing wordt altijd over het brutobedrag berekend. Het verschil betaal jij als werkgever. Wie dat vergeet, keert een "netto" bedrag uit waarvan de medewerker een flink stuk kwijtraakt.

Wat is bruteren?

Normaal begint een loonberekening bij het brutoloon: je houdt loonheffing in en wat overblijft, is netto. Bij bruteren draai je dat om. Je weet wat er op de rekening van de medewerker moet komen en zoekt het brutobedrag dat daar na inhouding precies op uitkomt. Het Handboek Loonheffingen van de Belastingdienst noemt dat letterlijk een omgekeerde berekening: een afgesproken nettoloon moet je herleiden tot een brutoloon.

Wat betekent gebruteerd?

Een gebruteerd bedrag is opgehoogd met de belasting die erover betaald moet worden. Op de loonstrook zie je dan een hoger brutobedrag, de ingehouden loonheffing en daaronder precies het bedrag dat was beloofd. Brutering is hetzelfde woord in een andere vorm.

Wanneer bruteer je?

Altijd als je een nettobedrag toezegt. Het bekendste voorbeeld is de netto bonus of eindejaarsuitkering: "je krijgt dit jaar 1.000 euro netto". Het komt ook voor bij een nettoloonafspraak, bijvoorbeeld met een buitenlandse medewerker die precies wil weten wat er maandelijks binnenkomt. Volgens de Belastingdienst is dat gewoon loon. De loonheffing bereken je door te bruteren. Een belaste vergoeding die netto moet uitkomen, bruteer je op dezelfde manier. Dat geldt ook voor bijdragen van de werkgever aan een nettopensioenregeling.

Bruteren in vier stappen

Het brutobedrag laat zich niet in één keer uitrekenen, omdat de loonheffing zelf afhangt van dat brutobedrag. De Belastingdienst beschrijft daarom een methode waarin je steeds dichterbij komt. Je schat een brutoloon, bijvoorbeeld 120 procent van het netto, en maakt daarmee een gewone loonberekening. Komt er te veel netto uit, dan verlaag je de schatting met het verschil; komt er te weinig uit, dan verhoog je haar. Dat herhaal je tot het netto precies klopt. Salarissoftware doet dit vanzelf.

In het voorbeeld uit het Handboek Loonheffingen 2026 gaat het om 400 euro netto per week voor een medewerker van 35, met loonheffingskorting, volgens de witte weektabel van januari 2026. Na vier rondes staat het brutoloon vast op 411,77 euro.

Bruteren met een formule

Voor een losse betaling zoals een bonus kom je met een formule al een eind. Over bijzondere beloningen wordt een vast percentage ingehouden, afhankelijk van het jaarloon. Het brutobedrag is dan het nettobedrag gedeeld door één min dat percentage:

Brutobedrag = nettobedrag ÷ (1 − percentage loonheffing)

Stel dat er bij een medewerker 40 procent wordt ingehouden en je belooft 1.000 euro netto. Dan is het brutobedrag 1.000 ÷ 0,60 = 1.666,67 euro. Daar gaat 666,67 euro loonheffing af, en de medewerker houdt precies 1.000 euro over. Bij een lager percentage valt het mee, bij een hoger loopt het snel op:

De percentages zijn voorbeelden. Wat er echt wordt ingehouden, hangt af van het jaarloon en de loonheffingskorting, dus laat de definitieve berekening aan je salarissoftware of je salarisadministrateur.

Wat kost bruteren je als werkgever?

Meer dan het lijkt. Je betaalt het nettobedrag én de loonheffing die erbovenop komt en over het hele brutobedrag ook nog de gewone werkgeverslasten: premies werknemersverzekeringen en de werkgeversheffing Zvw. Bij een medewerker in de hoogste schijf kost 1.000 euro netto je al 2.000 euro bruto, plus lasten. Wil je iemand netto belonen zonder dat effect, kijk dan naar de vrije ruimte van de werkkostenregeling. Wijs je de bonus daar aan als eindheffingsloon, dan krijgt de medewerker het bedrag netto en betaal je niets zolang de vrije ruimte niet op is. Daarboven geldt 80 procent eindheffing, en de beloning moet wel gebruikelijk zijn.

Bruteren of eindheffing: wat is goedkoper?

Wil je iemand netto belonen, dan kun je bruteren of het bedrag in de vrije ruimte van de werkkostenregeling onderbrengen. Zolang de vrije ruimte niet op is, is eindheffing altijd goedkoper: dan kost het je niets extra. Is de vrije ruimte wel op, dan betaal je 80 procent eindheffing, dus 1.800 euro voor 1.000 euro netto. Bruteren is dan alleen goedkoper als er minder dan ongeveer 44 procent wordt ingehouden: bij 40 procent kost 1.000 euro netto 1.666,67 euro bruto. Reken daar wel de werkgeverslasten bij, die bij eindheffing niet gelden. En bij middeninkomens ligt het werkelijke tarief vaak hoger dan de schijf doet vermoeden, omdat de heffingskortingen afnemen naarmate het inkomen stijgt. Daardoor valt eindheffing in de praktijk vaak gunstiger uit dan je zou verwachten.

Risico's van een nettoloonafspraak

Met een nettoloon neem je elk risico van de medewerker over. Stijgen de belastingtarieven, dan stijgt je loonsom, want het netto ligt vast. Neemt de medewerker een tweede baan of verandert er iets aan de loonheffingskorting, dan verandert het brutoloon ook. Schrijf daarom in de afspraak op welk netto er geldt, in welke situatie en wie de gevolgen van een wetswijziging draagt.

Veelgemaakte fouten

De klassieke fout is een "netto" toezegging die als brutobedrag wordt uitbetaald, waarna de medewerker veel minder overhoudt dan beloofd. Ook gaat het vaak mis doordat met het tabelpercentage van het gewone loon wordt gerekend, terwijl voor een bonus de tabel bijzondere beloningen geldt. En wie de werkgeverslasten over het gebruteerde bedrag niet meeneemt, kijkt bij de jaarafsluiting tegen een hoger bedrag aan dan begroot.

Bruteren en je urenregistratie

Bruteren gebeurt in de salarisadministratie, niet in het rooster. Wat wel uit het rooster komt, zijn de uren en toeslagen waarop het loon is gebaseerd. In Shiftbase gaat de juiste toeslag mee in het loonrapport, en de uren gaan via een koppeling naar salarissoftware zoals Nmbrs, AFAS of Loket. Daar vindt de loonberekening plaats en dus ook een eventuele brutering. Hoe de uren daar komen, lees je bij urenregistratie.